There was a time, just a few hundred years ago, when India was prosperous. As recently as 1800 Indians were known for their utter TRUTHFULNESS, in the words of McCauley. During the period India slid into poverty and falsehood, the West fortified its truthfulness at the Individual level. TRUTH, fact, honesty, and integrity have fostered Western science more than their genius or insights. 

We think hard to understand. He who cannot think cannot understand. He may memorise and remember the facts without understanding it. Vakil clerks, nurses, and pharmacists would know all the facts of their professions but they may not understand law or medicine. It comes out of long experience, not out of formal education. Occasionally such people may really excel their professional superiors in understanding. This is an exception, not the rule.

Weak nerves cannot see gruesome sights. They suffer. It is pity. Fellow feeling for another is sympathy which can suffer but not relieve. Sympathy relieves the sufferer very much. Compassion is divine. It relieves the sufferer without itself suffering. Grace wipes out the cause of suffering. It can wipe off present suffering due to past acts - karma.

The word attender is commonly heard and used. There is no such word in English. The word is attendant. Our respectable Tamil suffix created a new word that has come to stay in the English of Tamilnadu. One such person was promoted to the post of a clerk after about ten years of service.

An officer in an erstwhile British-owned company came to a small farm and felt more relaxed than usual. He was tempted to stay there overnight in a small guest room that was there. Next morning he felt it was heaven on earth as that little room gave him the most refreshing sleep he ever had in the previous 15 years. God, it is said, who gave all wealth to man consciously refrained from granting him rest for fear that HE might be forgotten.

The Indian National Congress was NOT a party but a movement of Freedom in the pre- 1947 days. The development of the nation demands a similar popular movement. The Vision 2020 of the Planning Commission has goals to be achieved by such a movement. Kalam finds the youth awake asking for higher education and a prosperous future. A movement, not a party or government is needed to organise the awakening into tangible action.

அன்னைக்குச் சேவை செய்ய ஆர்வம் உள்ள பலர், ‘எவ்வாறு சேவை செய்யலாம்? எப்படிச் செய்யலாம்?’ என வினவி அடிக்கடி கடிதம் எழுதுகின்றார்கள்.

செய்யும் வேலையை தன்னலம் கருதிச் செய்யும் பொழுது அதற்குப் பெயர் உழைப்பு. பிறருக்காகவோ, ஓர் இலட்சியத்திற்காகவோ, பொது நன்மைக்காகவோ செய்யும் வேலைக்கு, ‘சேவை’ என்று பெயர். இறைவனுக்காகச் செய்யும் பணி, ‘திருப்பணி’ என்று அழைக்கப்படுகின்றது. அதையே ‘சேவை’ என்றும் சொல்கின்றோம். பொதுவாக, கோயில்கள் சம்பந்தப்பட்ட பணிகளும், பூஜை சம்பந்தப்பட்டவையும், மத சம்பந்தமான பணிகளும் ‘ஆண்டவனுக்கு செய்யப்படும் சேவை’ எனக் கருதப்படுகின்றன.

அன்னையை நேரில் தரிசனம் செய்தவர்களில் பெரும்பாலோர், அவர்களின் அன்புப் பிரவாகத்திற்கு ஆட்பட்டவர்கள். ஓர் இளைஞர் முதன் முறையாக அன்னையைத் தரிசனம் செய்ய அவர்களுடைய அறைக்குள் நுழைந்தார். அக்கணமே தன் உடல் செயலற்றுப் போய் விட்டதை உணர்ந்தார். அதை அறிந்த அன்னை அவரை நோக்கி, தன் அருகே வருமாறு கையால் சைகை செய்தார். அந்த சைகை அந்த இளைஞரை அன்னையின் முன்னால் கொண்டு போய் நிறுத்தியது. அதற்குப் பிறகு செயலற்று இருந்த அவர் உடலோடு சேர்ந்து மனமும் செயலற்று விட்டது. எண்ணமும், செயலும் இல்லாமல் இருந்த அவர், இப்பொழுது தன் உடல் முழுதும் கரைந்து போய்க்கொண்டு இருப்பதை உணர்ந்தார்.

இறைவனை அடைய மேற்கொள்ளும் முயற்சிக்கு நிஷ்டை, தியானம், மந்திரம், ஜபம் ஆகியன உறுதுணையானவை. பகவான் ஸ்ரீ அரவிந்தரின் பூரண யோகம், நம் யோக மரபிலிருந்து மாறுபட்டது. எனினும், ‘யோகம்’ என்ற அளவில், மரபையே அஸ்திவாரமாகக் கொண்டது. ‘யோகங்களுக்கெல்லாம் மந்திரம் அவசியம்’ என்றாலும், சில யோக மார்க்கங்களுக்கு மந்திர உபாசனை ஜீவன் போன்றது. பக்தி மார்க்கங்களிலும், கர்ம யோகத்திலும் மந்திரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அவற்றில் தந்திர மார்க்கத்தைப் போல் மந்திரத்திற்கு முதலிடம் கொடுக்கப்படுவதில்லை.

‘புலன்களை அவித்து, மனத்தை ஒரு நிலைப்படுத்தி ஆத்மாவில் லயிப்பதே தியானம்’ எனச் சொல்லப்படுவதுண்டு. யோக சித்திக்குத் தியானம் ஒரு கருவியே என்றாலும், அந்தக் கருவியைக் கை வரச் செய்வது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. அதற்கான பயிற்சிகள் பல. அவை சித்திப்பதற்காகும் காலமும் மிக நீண்டது. இவை காரணமாக, ‘தியானமே யோகம்’ என்று கருதும் ஒரு நிலை எழுவதும் இயற்கையே.